منو
 کاربر Online
595 کاربر online
 : کامپیوتر
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline پژمان-رحیمی-صادق 3 ستاره ها ارسال ها: 607   در :  سه شنبه 02 اسفند 1384 [12:13 ]
  مشکلات DSL در ایران
 

در کشوری مانند افریقای جنوبی، می‌توان سرویس پایه ADSL را با هزینه ماهانه 10 دلار خریداری کرد، یا هزینه این سرویس درکشوری مانند هند حدود 15 دلار است. اما دلیل بالا بودن هزینه این سرویس در ایران به مسائل مختلفی بازمی‌گردد. شاید مهم‌ترین دلیل بالا بودن هزینه این خدمات، گران بودن پهنای باند در ایران است.


مخابرات و اینترنت
علی مولوی - دنیای کامپیوتر و ارتباطات
admin@pishrohost.com
با وجودی که شرکت مخابرات ایران کمی دیر به فکر ارائه خدمات اینترنتی افتاد، اما با توجه به زیرساخت‌هایی که در اختیار این شرکت بود، به سرعت توانست نسبت به ارائه این سرویس اقدام کند.
از ابتدای این خدمات که تنها قرار بود به مشترکین دولتی و شرکت‌های ارائه دهنده خدمات اینترنتی(ISPها) ارائه شود، هزینه بالا و ودیعه سنگین، باعث فراری شدن شرکت‌های خصوصی شده بود، به طوری که اکثر شرکت‌ها ترجیح دادند به جای استفاده از خدمات شرکت مخابرات، از خدمات ماهواره‌ای استفاده کنند. به تدریج و با سیاست‌گذاری‌های دولت برای کنترل اینترنت، شرکت مخابرات از هزینه‌های خود کاست تا مشترکین بیشتری را جذب کند.

در 4 سال گذشته، عملا تنها راه اتصال به شبکه اینترنت جهانی، شرکت ارتباطات داده‌ها یا ICP ها بودند. تا پیش از سال 84، ارتباطات شرکت ارتباطات داده‌ها از طریق فیبر نوری به بندر فجیره و از آنجا به شبکه جهانی فلگ(Flag) متصل می‌شد و تمامی ICP ها از طریق اتصالات ماهواره‌ای به شبکه اینترنت متصل بودند.
از اوائل سال 84 و تعدیلی که در قیمت‌های اینترنت با سرعا بالای 10Mbps به وجود آمد، عملا برای ICPها به صرفه بود که پهنای باند مورد نیاز خود را از طریق شرکت ارتباطات داده‌ها وبه وسیله فیبرنوری تامین کنند.

اما ارائه خدمات دسترسی به اینترنت درایران به کاربران انتهایی، خود بحثی جداگانه دارد. عملا تا پیش از سال 84 اکثر کاربران اینترنتی، اتصال خود را از طریق سیستم تلفنی(Dial-UP) انجام می‌دادند و این روش، تنها روش دسترسی به اینترنت در کشور بود. اما پس از آن و با فعال شدن شرکت‌های PAP و شرکت‌های ارائه دهنده خدمات اینترنت زیرمجموعه آنها، اتصال به اینترنت از طریق تکنولوژی ADSL نیز فراهم شد. در حال حاضر 11 شرکت دارنده پروانه PAP در کشور بیش از 150 هزار پورت در سراسر کشور ایجاد کرده‌اند. اما نکته جالب اینجاست که شاید 5% از این ظرفیت نیز تاکنون استفاده نشده باشد!
با وجود سرمایه‌گذاری فراوان بخش خصوصی در این زمینه، و همچنین مزایای بیشمار این سرویس نسبت به سرویس Dial UP استقبال کم کاربران از این سرویس جای سوال دارد. شاید مهم‌ترین دلیل عدم استقبال مردم از این تکنولوژی، هزینه بالای این خدمات باشد. استفاده از این خدمات حداقل ماهانه 25 هزار تومان بابت هزینه خرید پهنای باند، و 4800 تومان بابت هزینه‌های مخابراتی برای کاربر خرج برمی‌دارد. این هزینه بالا را حتی مدیران شرکت مخابرات نیز قبول دارند.

مهندس وفا غفاریان، مدیر عامل شرکت مخابرات ایران در مصاحبه‌ای درباره خدمات ADSL و هزینه‌های آن به ایسنا گفت: «در این مورد، بحث قیمت، یکی از مباحث اساسی مطرح در این زمینه به شمار می‌رود، به طوری که هزینه‌ای که به واسطه اشتراک به ADSL تحمیل می‌شود، با هیچ مقیاسی در سبد هزینه‌های خانوار نمی‌گنجد. همچنین بحث کاربری و کاربردهای خطوط ADSL هم از نکات اساسی دیگر به شمار می‌رود، زیرا تنها استفاده از خطوط ADSL اتصال به شبکه اینترنت و پست الکترونیکی است.»

اما چرا هزینه ADSL در ایران گران است؟ پیش از نگارش این مطالب در اینترنت درباره قیمت این خدمات جست‌وجو کردم. جالب اینجا بود که برای مثال در کشوری مانند افریقای جنوبی، می‌توان سرویس پایه ADSL را با هزینه ماهانه 10 دلار خریداری کرد، یا هزینه این سرویس درکشوری مانند هند حدود 15 دلار است. اما دلیل بالا بودن هزینه این سرویس در ایران به مسائل مختلفی بازمی‌گردد. شاید مهم‌ترین دلیل بالا بودن هزینه این خدمات، گران بودن پهنای باند در ایران است. شرکت ارتباطات داده‌ها یک لینک 100Mbps را با قیمت حدود 25 هزار دلار خریداری می‌کند و شرکت‌های داخلی مجبورند بابت همین پهنای باند، بیش از 70 میلیون تومان ( حدود 80 هزار دلار) به شرکت ارتباطات داده‌ها پرداخت کنند!
نکته دیگر، هزینه سربار ماهانه حدود 4800 تومان روی خطوط تلفنی است که از خدمات ADSL تحت عنوان آبونمان دریافت می‌گردد. به طور معمول در دنیا رسم بر این است که درآمد به ازای سرمایه‌گذاری یا کار حاصل می‌شود. اما متاسفانه این تفکر در شرکت مخابرات وجود ندارد و این شرکت با توجه به انحصاری که در اختیار دارد، از بسیاری از سرویس‌ها و خدماتی که برای این شرکت هزینه‌ای دربرنداشته، در آمد کسب می‌کند. درباره دریافت این هزینه نیز وضعیت به همین شکل است.

شرکت‌های مخابرات استانی بابت نصب تجهیزات شرکت‌های PAP در محوطه مراکز تلفنی از آنها هزینه‌ای دریافت کرده‌اند. ایجاد یک ارتباط ADSL بر روی خطوط مخابراتی بسیار ساده است. کافی است تنها یک زوج سیم کابل تلفنی مشترک را از MDF مرکز به محل نصب تجهیزات شرکت PAP متصل کند. تنها کاری که در راه‌اندازی این سرویس بر عهده شرکت مخابرات است، ایجاد این اتصال است و بابت این اتصال ساده، سالاننه 60 هزار تومان در آمد کسب می‌کند!
به نظر می رسد که اگر مدیران شرکت مخابرات قصد دارند این سرویس عمومی شود، می‌بایست اندکی از سود خود صرفنظر کنند و هزینه‌های مربوط به این سرویس را منطقی‌تر از مردم و شرکت‌ها PAP دریافت کنند.

نکته دیگر درباره اینترنت در ایران، فیلترینگ گسترده سایت‌های خبری، سرگرمی، علمی، وبلاگ‌ها و.... است.
چندی پیش ایمیلی از یکی از خوانندگان به دستم رسید که از قضا دارنده فروشگاه لوازم بهداشتی بود که سایتی در زمینه فروش وسائل پیشگیری از بارداری راه‌اندازی کرده بود. وی با اشاره به فروش این وسائل در داروخانه‌های کشور از یکسو، و نیاز به فرهنگ‌سازی در این زمینه و رشد چشمگیر مبتلایان به ایدز، از من خواسته بود تا درباره فیلتر شدن سایتش در اینترنت و همچنین کلیدواژه‌های آن مطلبی بنویسم. با وجودی که تمامی صحبت‌های این فرد منطقی بود، اما پاسخی برای این درخواست وی نداشتم. چرا که شخصا بارها برای جست‌وجوی کلماتی بسیار تمیزتر از این موارد به مشکل برخورده‌ام!
برای مثال واژه «دانشجو» یا «دختر» در برخی از ICP ها فیلتر شده است. با سیستم فیلترینگ بسیاری از ICP ها عملا دسترسی به مطالب پزشکی غیرممکن است و به نظر می‌رسد سختگیری تا این حد اندکی افراطی باشد.

سال 83 و پس از فیلتر شدن سایت Orkut در ایران، بسیاری از علاقه‌مندان به این سایت مجبور به استفاده از دیگر سایت‌های از این دست شدند، هر چند که فیلتر شدن سایت‌های دوست‌یابی به طور مداوم ادامه داشت. تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که سختگیری‌های اینچنینی ناموفق است. هر چند شرکت مخابرات در زمینه فیلترینگ تنها به عنوان یک مجری عمل می‌کند، اما می‌تواند به عنوان مشاور فنی، عواقب این سختگیری‌ها را به تصمیم گیرندگان فیلترینگ کشور گوشزد کند.
در حال حاضر راه‌اندازی ارتباط ماهواره‌ای به اینترنت چیزی حدود 70 الی 120 هزار تومان هزینه دارد و حدودا با ماهی 25 هزار تومان(ارزان‌تر از هزینه خدمات ADSL) می توان سرویس ماهانه را خریداری کرد. علاوه بر سرعت بالای این سرویس، هیچگونه فیلتری در استفاده از این خدمات وجود ندارد و شخص به راحتی تمامی سایت‌های مورد نظر خود را می‌تواند مشاهده کند. اعتقاد دارم که اگر اندکی هزینه این سرویس کاهش پیدا کند ( که در سال‌های آینده، این اتفاق صددرصد خواهد افتاد) بسیاری از کاربران به استفاده از این روش هجوم خواهند برد و عملا سیستم فیلترینگ کشور بلااستفاده خواهد ماند. آن زمان است که باید برای شرکت‌های داخلی ارائه کننده خدمات اینترنت مرثیه خواند و این موضوع، بسیار نگران کننده است.

حافظه تاریخی در زمینه استفاده از وسایلی همچون ویدئو یا تلویزیون ماهواره‌ای، نشان داده است که محدودیت زیاد، عملا نتیجه معکوس خواهد داد. پس لااقل برای حفظ سرمایه‌های کشور هم که شده، از تصمیم گیرندگان فیلترینگ سایت‌ها بخواهید طبق قانون شورای انقلاب فرهنگی سایت‌ها را فیلتر کنند و از اعمال نظر شخصی در این زمینه پرهیز نمایند.

  امتیاز: 4.76