منو
 کاربر Online
375 کاربر online
 : نجوم
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline حسین خادم 4 ستاره ها ارسال ها: 1813   در :  چهارشنبه 04 آبان 1384 [05:13 ]
  انفجار کهکشان یا کهکشان انفجاری
 


در فراسوی جهان برخی از کهکشانها بطور کامل در حال انفجارند، با از هم پاشیدن هسته کهکشان ، ستارگان نیز نابود می‌شوند. در برخی کهکشانهای ویژه ، نور درخشان حاصل از انفجار ، تمام آن چیزی است که می‌بینیم. نور ستاره در برابر عظمت انفجار کهکشانی ناچیز است. حدود چندین سال پیش ، اخترشناسان رادیویی برای نخستین بار کهکشانهای انفجاری را کشف کردند.

در اثر انفجار کهکشان نور و امواج رادیویی بسیار شدیدی ساطع می‌شود و ستارگان کهکشان مزبور نیز نابود می‌شوند. ولی هنوز علت دقیق انفجار کهکشانها مشخص نشده است.

دانشمندان کهکشانهای انفجاری را در صورت فلکی قنطورس ، یک گسیلنده پرقدرت امواج رادیویی ، یافتند که به همان شدت امواج رادیویی خورشید بود. مطالعات بعدی نشان داد که این امواج از یک کهکشان بزرگ در فاصله دوازده میلیون سال نوری منتشر می‌شوند.



  امتیاز: 0.00     
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline فاطمه رحمانی 3 ستاره ها ارسال ها: 55   در :  پنج شنبه 19 خرداد 1384 [11:35 ]
  انتقال یافته از فیزیک >> صدای کهکشانها
 

حتما صدای گوشخراش هواپیماها و هلیکوپترهایی را که با سرعتهایی زمینی در آسمان در حال پرواز هستند، را شنیده‌اید و حتما این را هم می‌دانید که کره زمین ، به سرعت ، هم به دور خودش و هم به دور خورشید می‌چرخد.

خورشید هم با سیارات اطرافش در کهکشان راه شیری به سرعت حرکت می‌کند و این گردشها در کهکشانها و ... هم با سرعتهایی بسیار بسیار زیاد ادامه دارد. (اگر باور ندارید به مقاله سرعت رقص کیهانی رجوع کنید.)

پس ما باید هر لحظه صداهای بسیار بسیار گوشخراش‌تری از صدای هواپیماها که مربوط به حرکتها و سرعتهای اجرام آسمانی هستند، را بشنویم. ولی در عمل چنین نیست. آیا می‌توانید علت را برایمان بنویسید؟

  امتیاز: 0.00    نمایش یاسخ های این پست  
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline مجید آقاپور 4 ستاره ها ارسال ها: 1637   در :  سه شنبه 05 مهر 1384 [12:32 ]
  توفانهاى کهکشانى
 


دانشمندان موفق شده‌اند سرعت توفانهاى کهکشانى را کشف کنند. بنا به گفته این دانشمندان توفانهاى کهکشانى مخرب نمى‌توانند در کمتر از نصف روز خود را به زمین برسانند. این بدان معنا است که متصدیان ماهواره‌ها ، مسئولان خطوط هواپیمایى و مدیران شبکه‌هاى نیرو مى‌توانند ساعتها قبل از وقوع هر گونه پرتاب الکتریکى از جانب خورشید آن را پیش بینى کرده و به مردم اخطار دهند. این اخطارها بوسیله یکى از فضاپیماهاى خورشیدى ناسا به نام سوهو (SOHO) و سایر مطالعات و بررسیها اعلام مى‌شود. وقتى زمان رسیدن توفانهاى کهکشانى فرا مى رسد مهندسان ، ماهواره‌ها را به حالت خاموش مى‌گذارند، خطوط هوایى از نواحى مغناطیسى جایى که پرتوهاى بیشترى از اتمسفر خارج مى‌شود کنار رفته و خطوط الکتریکى زیادى در برابر حمله پرتوها مقاومت مى‌کنند. خطرناکترین توفانهاى خورشیدى CME یا پرتو توده هاله خورشیدى نام دارند که توسط میدانهاى مغناطیسى قوى به روى سطح کهکشان پرتاب مى‌شوند. این توده‌ها گاهى در محل شعله‌هاى کهکشانى تشکیل مى شوند.

اولین پرتو از توفان خورشیدى مانند اشعه‌ ایکس با سرعت نور به طرف زمین حرکت مى‌کند، ولى ذرات تشکیل دهنده این توده‌ها که مثل یک ابر در فضا گسترده مى‌شوند، خطرات بیشترى براى سیستمهاى الکتریکى ماهواره‌هاى زمین به ارمغان مى‌آورد. اگر بخواهیم ضرر خسارت هر توفان را برآورد کنیم، باید به سئوالات زیر پاسخ دهیم: آیا جهت توفان رو به زمین است؟ قدرت هر توفان چقدر است؟ آیا میدان مغناطیسى آن شبیه میدان مغناطیسى زمین است یا برخلاف آن عمل مى‌کند؟ سرعت هر توفان هنگام رسیدن به زمین بسیار موثر است. طبق گفته فات گوپالسواس از مرکز فضایى ناسا هر چقدر سرعت این توده‌ها سریعتر باشد، قدرت تخریب آنها بیشتر است.

بعضى توفانهاى کهکشانى راه دشوار ۹۳ میلیون مایلى بین زمین و خورشید را در دو روز طى مى کنند. عظیمترین توفان کهکشانى خورشیدى در چهارم نوامبر گذشته رخ داد، البته هدفش به طرف زمین نبود. به همین خاطر توده آن بعد از ۲۴ ساعت به زمین رسید و خسارت کمى به بار آورد، ولى رکورد خود را به عنوان سریعترین توده با سرعت ۲۷۰۰ کیلومتر در ثانیه بر جاى گذاشت. حال تصور کنید اگر کهکشانها ، خورشید و سیارات تا این اندازه از هم فاصله نداشتند، با وجود چنین توفانهاى سوزنده و مغناطیسى و توده هاى آتشین و جهنمى از جانب خورشید چه بلایى بر سر زمین و ساکنان آن مى‌آمد؟ آیا کره‌اى به نام زمین در این دنیا باقى مى‌ماند؟

در اواخر ماه اکتبر دو توفان عظیم پشت سر هم رخ داد که توده هاى آنها در عرض ۱۹ ساعت به زمین رسیدند. دانشمندان از سرعت این توفانها شگفت زده شده بودند.تیم گوپالسواس سوابق این توفانها را از سال ۱۸۵۹ تاکنون بررسى کرده اند. محققان مى گویند سرعت زیاد توفان ها به مقدار انرژى بستگى دارد که آنها را از خورشید به اطراف سوق مى دهد. مکانیسم سوق دادن از این قرار است که میدان هاى مغناطیسى پیچیده، شکسته شده، برق مى‌زنند و انرژى خود را در فضا پرتاب مى‌کنند. قدرت این میدانها توسط ناحیه فعالى که تشعشعات و توفانها را تشکیل مى‌دهد کنترل مى‌شود.

این نواحى فعال شامل لکه‌هاى خورشیدى هستند که خنک تر و تاریکتر هستند و انرژى مغناطیسى مانند کلاه عمل مى‌کند. وقتى کلاه برداشته شود توفانها بیرون مى‌جهد و در فضا منتشر مى‌شوند. ناحیه فعالى که باعث ایجاد توفان نوامبر ۲۰۰۳ شد، ۱۷ بار بزرگتر از کل سطح زمین است. این بزرگترین ناحیه‌اى است که تا به حال در گردش کهکشانى دیده شده است. طبق پیش بینیهاى انجام شده ، چرخش ۱۱ ساله توفانها به حداقل فعالیت خود رسیده و در سال ۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸ به زمین مى‌رسد.



  امتیاز: 0.00    نمایش یاسخ های این پست  
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline حسین خادم 4 ستاره ها ارسال ها: 1813   در :  شنبه 07 آبان 1384 [11:41 ]
  > انفجار کهکشان یا کهکشان انفجاری
 

با سلام

بحثهاي جالب و داغ در اين مقوله را در مقاله كهكشان انفجاری دنبال كنيد.

  امتیاز: 0.00     
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline مجید آقاپور 4 ستاره ها ارسال ها: 1637   در :  دوشنبه 22 اسفند 1384 [05:40 ]
  تصادف کهکشانها
 

سلام

تصادف كهكشانها


ژول ورن و اچ.جي. ولز هيچكدام نمي توانستند وقايعي را كه بعد از وقوع يك تصادف در جهان رخ مي دهد پيش بيني نمايند. جهان ، مجموعه هايي از ستارگان عظيم الجثه اي است كه هر يك از آن مجموعه ها كهكشان ناميده مي شوند و هر يك تركيبي از ميليون ها ستاره مي باشند. اكنون با وسعت ديد فوق العاده تلسكوپ هاي فضايي هابل بخوبي مي توان دريافت كه برخورد كهكشان ها حوادث ديگري همچون تولد ستاره ها را به دنبال خواهد داشت. تصاوير جديد و جاب توجه هابل، تركيب دو كهكشان را به معرض نمايش مي گذارد. آنها آنتن هاي تماس (موجگير) را به فضا پرتاب مي نمايند زيرا كه تصادف دم يك جفت از اين ستاره هاي دنباله دار، شبيه به دم حشره ها مي باشد. بيشترين نقطه تصادف در ميان بيش از هزار توده درخشان و آتشين ستارگان جديد مي باشد كه نور آبي رنگي را به دنبال دارند. ستاره شناسان احتمال مي دهند كه حاصل انفجار اين گلوله هاي روشن بيش از يك ميليون ستاره تازه توليد يافته باشد. بردلي وايت مور از موسسه علمي تلسكوپ هاي فضايي، واقع در بلتي مورد اظهار داشت: درخشش نور برخي از اين ستاره هاي جوان شگفت انگيز است. اما چرا اين پديده را تولد مي دانيم و نه مرگ؟

img/daneshnameh_up/0/03/tasadom_k.JPGimg/daneshnameh_up/1/10/tasadom_k1.JPG


img/daneshnameh_up/2/21/tasadom_k.2.JPGimg/daneshnameh_up/f/f3/tasadom_k.3.JPG


هنگامي كه كهكشانها به يكديگر نزديك مي شوند، جاذبه نيرومندي توده هاي گاز هيدروژن را به يكديگر مي فشارد و بعد از آنكه تراكم آنها به نقطه حساسي رسيد اين دسته ها به ستاره هاي جديدي تبديل مي شوند. ستاره شناسان اميدوارند كه تصاوير هابل روزنه اي به سوي كشف راز جهان را به روي ما بگشايد. همچنين تصاوير آنها به ما كمك مي كند تا حوادثي را كه از هم اكنون تا سالهای آينده وقوع آنها ميرود پيش بيني كنيم، چنانكه برخي از داشنمندان پيش بيني نموده اند كهكشان راه شيري ما، در آينده به كهكشان Andromeda برخورد مي كند.

  امتیاز: 0.00    نمایش یاسخ های این پست  
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline مجید آقاپور 4 ستاره ها ارسال ها: 1637   در :  دوشنبه 06 فروردین 1386 [09:29 ]
  کهکشانهای رادیویی
 

سلام

کهکشانهای رادیویی نمونه هایی از فرآیند سنکروترون هستند. رویدادها در کهکشانها، برخی اوقات موجب انفجارهایی با شدت فوق العاده زیاد می شوند. ان قبیل انفجارات احتمالا درست در مناطق مرکزی کهکشانها رخ می دهند و ذرات با سرعتهای نزدیک به سرعت نور، معمولا در دوستون مختلف الجهت به بیرون پرتاب می شوند. حال اگر چنینی ستونی به یک ابر گازی که در سرتاسر ک کهکشان یا حتی به خارج از آن کشیده شده است برخورد کند، حرکت ذرات پر سرعت به سمت خارج بوسیله میدان مغناطیسی که همواره در چنین ابری وجود دارد تعیین خواهد شد. سپس ذرات در اطراف جهت میدان مغناطیسی با سرعت مساوی با قبل، به حرکت در می آیند. یک چنین حرکت دایره واری موجب می شود که الکترونها، امواج رادیویی گسیل کنند. نتیجه این می شود که دو دسته گسیل رادیویی تولید می شود. فورانهای شدید کهکشانهای رادیویی بسیار پر انرژی تر از فورانهای شدید ابرنواخترها هستند، هر چند که یک ابر نواختر، می تواند بطور موقت همانند یک کهکشان بدرخشد. البته این کهکشانها استثناء هستند و شاید یک کهکشان در هر هزار تا ، از نوعی باشد که ستاره شناسان آن را کهکشان رادیویی می نامند.

  امتیاز: 0.00     
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline مجید آقاپور 4 ستاره ها ارسال ها: 1637   در :  چهارشنبه 15 فروردین 1386 [09:53 ]
  تصادف کهکشانها
 

سلام

بر مبنای قانون عمومی در کیهان ساختار کلی کهکشان‌ها با ادغام و تبدیل شدن به کهکشانی بزرگ‌تر متحول می‌شود، نه به دلیل تحولات درونی خود کهکشان که اغلب تغییرات کم‌تری را در شکل کلی ایجاد می‌کند. به این دلیل اخترشناسان موشکافانه عالم را زیر نظر دارند تا چنین بررسی‌هایی رازگشای شناخت بلوک‌های سازنده‌ی عالم امروز و نیروی سازنده‌ی آن شود. هم چنین با شناخت آثار چنین رویدادهایی، بهتر از گذشته و سرنوشت کهکشان راه‌شیری در ادغام با مارپیچی بزرگ همسایه‌اش، کهکشان آندرومدا، مطلع می‌شویم.

برخوردهایی در مقیاس کهکشان‌ها

فهم مراحل تحول کهکشان‌های ادغام شونده شبیه این است که یک موجودی فضایی بخواهد مراحل تکامل انسان را درک کند. اگر او تصاویری از یک نوزاد، کودک، نوجوان، انسانی بالغ و یک فرد پیر داشته باشد می‌تواند درباره‌ی سیر تحول سنی انسان‌ها به نتایجی برسد. او در می‌یابد که یک فرد تبدیل به فرد دیگری نمی‌شود بلکه تحولات کلی همه‌ی انسان‌ها در یک جهت رخ می‌دهند.

ادغام کهکشان‌ها فقط دو شرط لازم دارد، کهکشان‌ها باید به حد کافی به هم نزدیک باشند و با سرعتی به حد کفایت کم حرکت کنند تا به دامِ گرانش یکدیگر بیفتند. کهکشان‌هایی که خیلی از هم دورند جاذبه‌ی گرانشی کافی برای آنکه آنها را به سوی هم بکشاند ندارند و آنهایی که خیلی سریع از کنار هم عبور می‌کنند، آن قدر انرژی مداری از دست نمی‌دهند که به هم گیر کنند. این کهکشان‌ها به جای ادغام فقط به هم نیرو وارد می‌کنند. ستاره‌هایی رد و بدل می‌کنند، دمای دو مجموعه بالا می‌رود و گاهی بازوی مارپیچی یکی یا هر دو در فضا کشیده می‌شود.

برهم کنش و ادغام بین کهکشان‌هایی که عضو گروه یا خوشه‌ای هستند بیشتر از کهکشان‌های تک است. اگر بخواهیم تحول کهکشان‌ها را درک کنیم باید گروه‌ها را بشناسیم. گروه‌ها محیط‌هایی‌اند که این نوع برهم کنش‌ها در آنها بسیار متداول است. در گروه‌ها تعداد بسیاری کهکشان در کنار هم وجود دارند و سرعت‌شان به قدر کافی آهسته است که در فرآیندهای گرانشی بر هم اثر بگذارند و یکدیگر را به سوی هم بکشند. انبساط، قانون کلی عالم ماست که بنابر پذیرفته‌ترین نظریه‌های کیهان‌شناسی از انفجاری بزرگ در ابتدای عالم (حدود 14 میلیارد سال پیش) آغاز شده است. اما انبساط فقط بر بزرگ‌ترین ساختارها اثر می‌گذارد. درون کهکشان‌ها چنان تحت تاثیر نیروی گرانش کهکشان است که اثر چندانی از انبساط عالم نمی‌پذیرد. گروه‌ها و خوشه‌ها نیز با گرانش درونی خود ساختارشان را در مقابل نیروی واپاشنده‌ی انبساط، که کهکشان‌ها را از هم دور می‌کند، تا حد امکان حفظ می‌کنند. اما در مقیاس‌های بزرگ‌تر آثار انبساط به وضوح پیداست.

اگر این طور باشد پس زمانی که سن عالم کم‌تر بوده و فواصل میان خوشه‌ها و کهکشان‌ها کم‌تر بوده برخوردهای بیش‌تری رخ می‌داده است و امروز بر اثر انبساط عالم احتمال برخوردها کم شده است و در آینده‌ی کیهان نیز کم‌تر می‌شود. اگر انبساط عالم ادامه یابد و حتی سریع‌تر هم بشود عالم به شدت رقیق می‌شود و برهم کنش بین کهکشان‌هایی که عضو گروه‌ها و خوشه‌ها نیستند کم‌تر و کم‌تر خواهد شد.

  امتیاز: 0.00