منو
 صفحه های تصادفی
کشتی دم «صورت فلکی»
ابدیپلوستمون
کتابهای فیزیک فضا
مزایای اتاق امن
امام حسین علیه السلام و زنده ساختن شخص مرده
طایفه ذوالقدر
خدنگ زمان
امام علی علیه السلام و لقب مرتضی
آشنا کردن مردم با قرآن
رسانندگی الکترون در خلا بالا
 کاربر Online
890 کاربر online
 : نجوم
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline دبیر گروه نجوم 3 ستاره ها ارسال ها: 1615   در :  دوشنبه 15 خرداد 1396 [12:14 ]
  کشف ابرنواختری جدید توسط یک منجم آماتور
 

پس از گذشت سه سال از کشف یک ابرنواختر نسبتاً نزدیک، این بار نیز اکتشافی مشابه و ارزشمند رخ داده است.
یک ابرنواختر (supernova)، احتمالاً یکی از شگفت انگیزترین رویدادهای نجومیست که یک رصدگر می تواند شاهد آن باشد. پدیده ای که از انفجار مرگبار یک ستاره ی تکامل یافته و در مراحل پایانی زندگی آن ناشی می شود و باید گفت که پدیده ای نادر به شمار می رود، برای مثال در کهکشان نسبتاً بزرگ و پرستاره ی ما یعنی کهکشان راه شیری، به طور متوسط تنها در هر قرن یک نمونه از این پدیده رخ می دهد.
امّا مکان هایی هم وجود دارند که این پدیده برایشان به نسبت چندان نادر هم نیست، برای مثال این بار اکتشافی در درون کهکشانی رخ داده است که نرخ وقوع انفجارهای ابرنواختری آن ده برابر کهکشان ماست!
این کهکشان یعنی کهکشان آتش بازی (Fireworks Galaxy) یا به عبارت علمی تر کهکشان مارپیچی NGC 6946 که در حدود ۲۲ ملیون سال نوری از ما فاصله دارد، تنها به تعداد نصف کهکشان ما ستاره دارد.
بله، این بار نیز یکی از همین آتش بازی های این کهکشان خبرساز شده است. ماجرا از این قرار است که در تاریخ ۱۳ ماه مه (۲۳ اردیبهشت گذشته) و هنگامی که ستاره شناس آماتور یعنی آقای پاتریک ویگینز (Patrick Wiggins) برای بررسی این کهکشان از خانه ی خود در یوتا در آمریکا خارج شده بود، یک خال روشن و تازه در چهره ی این کهکشان را تشخیص داد که پس از گزارش آن و پس از بررسی های بیشتر مشخص شد که این مشاهده چیزی نیست جز یک ابرنواختر نوع دوّم (Type II). لازم به ذکر است که این نوع از انفجار ابرنواختری در نتیجه ی رُمبش و انفجار یک ستاره ی بزرگ رخ می دهد. در هر حال نتیجه ی شاخص یک انفجار ابرنواختری افزایش شدید و ناگهانی در روشنایی ستاره است. ستاره ای که با ترکاندن لایه های بیرونی اش، می تواند خود را روشن ترین ستاره ی یک کهکشان کند، البته فقط یک روشنایی شدید موقتی. این روشنایی به تدریج کاسته می شود تا در نهایت ابرنواختر در پس انفجار خود یک ستاره ی کوتوله ی سفید را شکل دهد.
و این روشنایی شدید موقتی همان نکته ای است که دست مایه ی اکتشاف این ستاره شناس آماتور شده است. جایی که پاتریک با چشمان تلسکوپ شخصی خود متوجه روشنایی تازه ای در کهکشان آتش بازی می شود که این روشنایی در بررسی و ثبت های دو شب قبل او از این کهکشان وجود نداشته است!
سپس یک روز بعد از این یافته ی ویگینز یعنی در روز ۱۴ ام، دو کارشناس ابرنواختر یعنی آقایان دونگ (Subo Dong) و اِستانِک (Krzysztof Z. Stanek) که به ترتیب دو پروفسور از دانشگاه های پکن و ایالتی اوهایو هستند، این اکتشاف را تأیید کردند. آن ها در بررسی های شخصی خود نوع این ابرنواختر را تعیین کرده و طبق قرارداد نام گذاری ابرنواخترها برای آن نام علمی SN 2017eaw را برگزیدند.
این ابرنواختر که سوّمین ابرنواختر تاکنون مشاهده شده توسّط پاتریک ویگینز است، از آن جهت نیز اهمّیّت دارد که با فاصله ی ۲۲ میلیون سال نوری خود از زمین، خود را به عنوان نزدیک ترین ابرنواختر کشف شده در ۳ سال گذشته معرفی کرده است. آخرین باری که یک ابرنواختر در این مقیاس فاصله ای نسبتاً نزدیک کشف شده بود باز می گردد به ۲۲ ژانویه ی سال ۲۰۱۴ میلادی و اکتشاف ابرنواختر SN 2014J در رصدخانه ی دانشگاه لندن، ابرنواختری که در فاصله ی حدود ۱۲ میلیون سال نوری از ما به نورپردازی پرداخته بود.
حال باید گفت که به این ترتیب در دنیای ستاره شناسی، اکتشاف این ابرنواختر نسبتاً نزدیک و به فاصله ی سه سال از اکتشاف ابرنواختر قبلی به عنوان شاهکاری مفید شناخته می شود.
این اکتشاف به مثابه ی یک پر اضافی برای کلاه یک ستاره شناس آماتور است که در اینجا آن ستاره شناس آماتور خوش شانس و پرتلاش همان پاتریک ویگینز است که توانسته در این حوزه رزومه ای کاملاً مفید برای خود فراهم کند. وی علاوه بر کشف سه ابرنواختر،خدمات زیادی برای دنیای ستاره شناسی انجام داده و از این جهت مفتخر به دریافت نشان ها و تمجید های زیادی شده است.



منبع: http://adibcenter.com/home/?p=5637
ترجمه و تلخیص:
مرتضی بارونی ابراهیمی
عضو مرکز آموزش نجوم ادیب اصفهان

  امتیاز: 0.00