منو
 صفحه های تصادفی
طبقه بندی ماسه سنگها توسط پتی جان و دیگران
مارکارسیت
بادام زمینی سفید و قرمز تنسی
ابزار مورد نیاز جوشکاری
جبله بن علی و شهادت در کربلا
راهبردهای ایجاد رابطه در مصاحبه روانی تشخیص
کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا
امام حسین علیه السلام و نفس مطمئنه در قرآن
کهیر
امام باقر علیه السلام و خبر از آینده زید بن علی بن الحسین
 کاربر Online
977 کاربر online
 : نجوم
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline دبیر گروه نجوم 3 ستاره ها ارسال ها: 1615   در :  یکشنبه 31 فروردین 1393 [05:28 ]
  چرا كهكشانها، بازو دارند؟
 

كهكشانها يكي از زيباترين و الهام بخش ترين ساختارها در جهان هستند. همانطور كه مي دانيد كهكشانها ديسكهاي جامد نيستند بلكه از ستاره هاي منفردي تشكيل مي شوند كه به وسيله گرانش در كنار يكديگر قرار گرفته اند. چند شكل اساسي هست كه كهكشان ها مي توانند به خود بگيرند، كه در ميان آنها مي توان به انواع كهكشان هاي مارپيچي اشاره كرد. كهكشان هاي مارپيچي هر يك با بازوهاي چرخاني از ستاره ها كه تا فاصله هزاران سال نوري در همه جهات در طول صفحه اي كه از مركز كهكشان خارج مي شود امتداد پيدا كرده اند.
چه چيزي باعث به وجود آمدن اين شكل مارپيچ مي شود؟ كهكشانهاي اوليه بازوهاي مارپيچي واضحي نداشتند. آنها يا دو بازو داشتند يا داراي بازوهاي پهن بي شكل پشم مانند با توده هاي تشكيل ستاره ها بودند. بعد از 3.6 ميليارد سال اين بي نظمي به مرور از بين رفت و آنها به شكلي كه امروزه ميبينيم در آمدند. اما اين موضوع تا وقتي كه جهان 8 ميليارد ساله شد، طول كشيد (تا بازوهايي مانند آنچه در كهكشان راه شيري يا آندرومدا مي بينيم به وجود آيد).


تصویر
کهکشان مارپیچ M101


آنها چگونه به وجود آمده اند؟ اين بازوها در واقع امواج چگالي هستند كه، در حالي كه ستاره ها در داخل يا خارج اين امواج حركت مي كنند از كهكشان عبور مي نمايند. خود بازوها ساختارهاي دائمي نيستند كه از توده هاي ستاره اي يكسان ساخته شده باشند.
مردمي را در نظر بگيريد كه با سرعت آرام رانندگي مي كنند تا يك بشقاب پرنده را ببينند. ماشين ها با رسيدن به بشقاب پرنده سرعت خود را كم كرده و يك توده را تشكليل مي دهند، سپس ماشيني كه از همه جلوتر است سرعت خود را افزايش مي دهد و ماشين هاي ديگر جاي آن را مي گيرند.
اين يك قياس خوب براي حركت در كهكشان است. با نزديك شدن موج چگالي، ستاره ها شتاب مي گيرند و با دور شدن از آن سرعتشان كاهش مي يابد، درست مانند ستاره دنباله داري كه در چاه گرانش خورشيد گرفتار مي شود. بنابراين با عبور موج چگالي از كهكشان، مواد آن مرتباً هم مي خورد و ستاره هاي جديد به وجود مي آيند.
وقتي اين را تصور مي كنيد به ياد داشته باشيد ستاره هايي كه به مركز كهكشان نزديكترند سريعتر از ستاره هايي كه در بازوهاي مارپيچي قرار دارند حركت كرده و ستاره هايي كه دورترند خيلي آهسته حركت مي كنند. 240 ميليون سال طول مي كشد تا راه شيري يك دور كامل بچرخد. اما ما هر 100 ميليون سال يا بيشتر از ميان يك بازوي مارپيچي بزرگ عبور مي كنيم. دانشمندان اخيراً به دليل وجود اين بازوهاي مارپيچي پي برده اند.
در اصل آنها احتمال مي دادند مواد مانند آب پاش باغباني از هسته كهكشان بيرون بپاشد يا به وسيله ميدانهاي مغناطيسي هدايت شود. آنها همچنين تصور مي كردند كه بازوها پديده هايي گذرا هستند كه در طول زمان به وجود مي آيند و از بين مي روند. اما شواهد جديد و شبيه سازي ها نشان مي دهد كه آنها مدت زيادي باقي مي مانند. دانشمندان بر اين باورند كه بازوها خود، در نتيجه ابرهاي مولكولي هيدروژني غول پيكر به وجود مي آيند. اين ابرها منشاء اين بازوها هستند و شكل آن را در طول ميلياردها سال حفظ مي كنند.

ترجمه شده از سايت: universetoday

  امتیاز: 0.00