منو
 کاربر Online
599 کاربر online
 : نجوم
برای پاسخ دادن به این ارسال باید از صفحه قبلی اقدام کنید.   کاربر offline دبیر گروه نجوم 3 ستاره ها ارسال ها: 1615   در :  چهارشنبه 18 اردیبهشت 1392 [02:25 ]
  سحابیها
 

تا اوایل قرن بیستم تصور می شد که فضای بین ستاره ها، تهی از هر گونه ماده است. اما رصدهایی که از دهه های چهارم و پنجم قرن حاضر انجام گرفت، وجود ماده در محیط میان ستاره ای و گاه تجمع آن را به صورت توده ای وسیع از غبار و گاز آشکار ساخت. این توده های وسیع غبار و گاز سحابی نامیده می شوند و ابرهایی را تشکیل می دهند که برخی درخشان و برخی تاریک هستند. بسیاری از این سحابیها باعث پیدایش ستاره های جدید می شوند و نشانه های این قراین پیدایش در آنها دیده شده است. سحابیهای بسیار درخشان، معمولاً بر اثر جذب نور فرابنفش ستاره های بسیار داغ و پرنور مجاور و باز گسیل آن در طول موجهای مرئی می درخشند. به همین سبب آنها را سحابیهای گسیلشی می نامند. سحابی معروف جبار، در صورت فلکی جبار یک سحابی گسیلشی است. این سحابی در نزدیکی کمربند جبار جای دارد و در شبهای تاریک و صاف به صورت لکه ای ابر مانند به دشواری دیده می شود. اما با یک دوربین دو چشمی بوضوح آن را می توان دید. قسمت اعظم گاز موجود در این سحابی، هیدروژن است. در دل این سحابی، ستاره بسیاردرخشنده ای است که نور فرابنفش زیادی گسیل می کند، اما گاز و غبار سحابی رویت آن را در گستره نور مرئی مانع می شود. سحابیهای درخشان دیگری وجود دارند که ستاره هایشان چندان داغ نیستند و ماده ای که ستاره ها را احاطه کرده است، نور این ستاره ها را باز می تابد. این سحابیها را سحابیهای بازتابی می نامند. اگر در دل ابر غبار و گاز، ستاره ای موجود نباشد، سحابی به صورت لکه ای تاریک در زمینه ای پر ستاره بنظر می رسد. سحابی`کیسه ذغال` در نیمکره جنوبی از این گونه است.
سحابیهای سیاره ای، ستاره های پیری هستند که لایه های بیرونی خود را دفع کرده اند و به صورت حلقه ای با ستاره ای در مرکز به چشم می آیند. سحابی حلقه ای در صورت فلکی شلیاق از این نوع است. ستاره مرکزی را جز با تلسکوپهای نیرومند نمی توان دید. بالاخره سحابیهایی هستند که باز مانده انفجارهای ابر نواختری اند.

  امتیاز: 0.00