چرا امام علی علیه السلام برای گرفتن حق خویش قیام نکرد؟


جابر بن عبدالله انصاری چنین روایت می‌کند:
به امام باقر علیه السلام گفتم:« ای آقای من، آیا ولایت متعلق به شما نیست؟ »
فرمود:« آری.»
گفتم:« پس چرا قیام نکردید و حق خود را نگرفتید، در حالی که خداوند می فرماید:« و جاهدوا فی الله حق جهاده هو اجتباکم »؛ _سوره حج، آیه 78_ (در راه خدا حق جهاد را به جا آورید، اوست که شما را برگزیده است.)
امام فرمود:« وقتی امیرالمؤمنین علی علیه السلام یار و یاوری پیدا نکرد، وظیفه ای برای قیام نداشت و مسئولیتی متوجه او نبود. آیا تو در قرآن نخوانده ای که حضرت لوط در برابر مردم (شهوتران و همجنس باز) گفت:« ای کاش مرا بر جلوگیری از کارهای شما قوتی بود؛ از شر شما به رکن محکمی پناه خواهم برد.» (سوره هود، آیه 81)
و نیز حضرت نوح چنین می‌گوید:« بارالها، من سخت مغلوب قوم خود شده ام. تو مرا یاری فرما.» (سوره قمر؛ آیه 10)
و نیز موسی علیه السلام گفت:« خدایا، من جز بر خود و برادرم مالک و فرمانروای هیچ چیز و هیچ کس نیستم. تو میان ما و این قوم فاسق جدایی انداز.» (مائده، آیه 25)

هنگامی که پیامبران خدا این گونه باشد که بدون یاور نتوانند اقدامی کند، عذر وصی و جانشینان آنها (از جمله یعنی علی علیه السلام) پذیرفته است.
ای جابر! امام همانند کعبه است - باید دیگران به سوی کعبه بروند و به دورش طواف کنند؛ کعبه به سوی کسی نمی رود - و مردم باید به سوی امام روند نه اینکه امام به سوی کسی رود.»

منابع:

  • بحارالانوار، ج 36، ص 357، حدیث226 ------ کفایة الاثر


تعداد بازدید ها: 3809