محمد بن حسن از امامان اسماعیلی


محمد بن حسن بن محمد بن بزرگ امید

«607-561 ق / 1210-1166 م»

محمد پسر حسن بن محمد، پس از مرگ پدر، رهبری فرقه اسماعیلیه را به دست گرفت.

در همان آغاز، قاتل پدرش حسن نامور و تمامی خانواده و تیره و بازماندگان او را دستگیر و زندانی نمود و بعدها فرمان به قتل عام آنها داد.

شرایط اجتماعی در این دوره

در دوران رهبری وی، کار نافرمانی و اباحه گری طرفداران او بالا گرفت و اسماعیلیان به چپاول اموال و کشتن مردم پراختند. محمد بن حسن، پس از چهل سال رهبری این فرقه در دهم ربیع الاول 607 ق / دوم دسامبر 1210 م، درگذشت.

عده‏ای از مورخین بر این باورند که پسرش جلال الدین که با باورهای او مخالف بود، با زهر پدر را به هلاکت رساند.

وی به موجب روایات به علم و حکمت توجهی خاص داشت.
این که در مورد امان فخر رازی، به خاطر جلوگیری از تحریک و انتقاد در حق اسماعیلیه تنها به تهدیدی اکتفا کرد و طلبه‏ای که در حوزه دری امام بود به قتل او نزد و تنها امام را به «برهان قاطع» قوم آشنا کرد، به احتمال زیاد ناشی از توجه وی به تکریم اهل علم بوده است.


تعداد بازدید ها: 4833