ابوطالب یحیی


ابوطالب یحیی

«421 ق / 1030 م»

پس از درگذشت ابوالحسن احمد هارونی، برادرش ابوطالب یحیی با عنوان الناطق بالله، امارت یافت،

اما فرمانروایی او ظاهراً طولی نکشید و بعد از برادر «یک سال تمام بر نیامده» او نیز درگذشت.

با مرگ او امارت زیدیه در گیلان و دیلم هم مثل امارت آنان در طبرستان قربانی منازعات خانوداگی و اختلاف های مذهبی شد، خاصه این که، بر خلاف گذشته،

علاقه عموم مردم هم در حمایت و تأیید آن ها کاهش یافته بود. این که غلام خدمتکارش به نام عمید، توانست بر ضد مولای خود سید ابو طالب معروف به الثائر، فتنه‏ای راه بیندازد و «مردم گیلان بدو جمع شوند و سید را باز گذاشتند»، نشان از ضعف و تزلزل اعتقاد عامه در حق فرمانروایان زیدیه است.

به همین سبب حتی غلبه بعضی داعیان یا مدعیان رهبری، در دوره‏های بعد هم، نتوانست استمرار مذهب «زیدیه» را در این نواحی تضمین کند.

طریقه اسماعیلی و مذهب امامی که از عهد ناصر کبیر فعالیت تبلیغی آنان قابل ملاحظه شده بود، نقش عمده‏ای در تضعیف مذهب زیدیه در این نواحی باز می‏کرد.


تعداد بازدید ها: 7179