منو
 کاربر Online
463 کاربر online
تاریخچه ی: عفونت کلیه

در حال مقایسه نگارشها

نگارش واقعی نگارش:1
عفونت کلیه Pyelonephritis




عفونت کلیه در اثر هجوم باکتری به کلیه اتفاق افتاده و به نام پیلونفریت معروف است و شامل انواع پیلونفریت حاد و مزمن و پیلونفریت آمفیزماتو می‌باشد. بعضی اوقات عفونت کلیه به شکل آبسه کلیه می‌باشد.

راههای انتقال عفونت به کلیه

  1. عفونت بالا‌رونده از مجرا : یعنی میکروب عفونت‌زا از قسمتهای پایینی دستگاه ادراری به کلیه رفته و ایجاد عفونت می‌کند. این حالت در صورت وجود انسداد در مسیر ادراری (ناشی از سنگ و اختلال ساختمانی) و یا اختلال عملکرد دستگاه ادراری و ریفلاکس (برگشت ادراری) بیشتر اتفاق می‌افتد.
  2. انتشار از طریق خون : که در نوزادان نقش مهمی دارد و در بزرگسالان به ندرت این راه نقش دارد. و در این حالت معمولا آبسه کلیه ایجاد می‌شود.
  3. انتشار از طریق کانال لنفاوی ، نادر است و شواهد اندکی در این رابطه وجود دارد.
  4. انتشار مستقیم عفونت از اعضاء مجاور : مثلا در آبسه داخل شکمی یا بیماری التهابی لگنی ، عفونت ممکن است به کلیه منتقل شود.

عفونت حاد کلیه

پیلونفریت حاد نوعی عفونت باکتریال کلیه است که سبب التهاب بافت و لگنچه کلیه می‌شود. شایعترین علت ایجاد پیلونفریت حاد باکتری اشیرشیاکلی E.Coli می‌باشد (در 80% موارد) از دیگر ارگانیسمهای عامل می‌توان به میکروبهای کلبسیلا ، پروتئوس ، سودومونا ، انتروباکتر و ... اشاره کرد. معمولا عامل عفونت‌زا از بخشهای پایینی دستگاه ادراری به بالا صعود می‌کند و سبب درگیری کلیه می‌شود. وجود ریفلاکس (برگشت ادراری به کلیه) موجب افزایش ریسک پیلونفریت حاد می‌شود. گسترش خونی عفونت معمولا به دنبال عفونت خون با استافیلوکوک (سپتی سمی) روی می‌دهد در این حالت بیشتر احتمال دارد که آبسه کلیه ایجاد شود.

علایم

  • شروع ناگهانی تب و لرز
  • درد یک طرفه یا دو طرفه پهلو
  • علائم عمومی (سردرد ، درد عضلانی و ضعف عمومی و بیحالی)
  • سوزش ادرار ، تکرر ادرار و فوریت در ادرار کردن و ادرار کدر یا خونی و بدبو
  • تهوع و استفراغ
  • درد شکمی (کودکان معمولا درد پهلو ندارند و از درد شکمی شکایت دارند)

تشخیص

  • در آزمایش خون افزایش گلبولهای سفید وجود دارد.
  • در آزمایش ادرار ، گلبولهای سفید و باکتری و گلبولهای قرمز و کست گلبولهای سفید و نوتروفیلهای درشت دیده می‌شود (زیر میکروسکوپ)
  • کشت ادرار همواره مثبت است و معمولا رشد قابل توجه عامل بیماری را (در محیط کشت) نشان می‌دهد.
  • کشت خون در 3/1 بیماران مثبت است.
  • در موارد مشکوک یا عارضه دار از سی‌تی‌اسکن و سونوگرافی استفاده می‌شود. در این بیماران بیشترین توجه به تشخیص انسداد سیستم ادراری بوسیله سنگ و ... است و سونوگرافی برای این منظور مفید است.

درمان

درمان با سیپروفلوکساسین یا افلوکساسین و یا کوتریموکسازول صورت می‌گیرد و پس از انجام آزمونهای حساسیت میکروب به این داروها (آنتی بیوگرام) در صورت لزوم دارو عوض شده و درمان 10 تا 14 روز ادامه می‌یابد. در صورتی که بیمار بدحال باشد در بیمارستان بستری شده و تزریق آنتی‌بیوتیک انجام می‌شود. و بعد از 5-3 روز آنتی‌بیوتیک خوراکی داده می‌شود و تا 14 روز ادامه پیدا می‌کند. اگر کشت خون بیمار مثبت باشد دوره درمان طولانی‌تر خواهد بود.
در صورت وجود آبسه کلیه ، انسداد مسیر ادراری و یا اختلال دستگاه ادراری این عوامل باید برطرف شود.

فرجام عفونت

پیلونفریت حاد در بالغین معمولا اسکار (اثر جوش‌خوردگی و ترمیم) کلیوی یا آسیب پایدار بر جای نمی‌گذارد ولی در کودکان به علت عدم تکامل رشد کلیه ، عفونت کلیه می‌تواند اسکار ایجاد کند و بطور دائم عملکرد کلیه را مختل کند.

عفونت مزمن کلیه

پیلونفریت مزمن با ایجاد اسکار و آتروفی (کوچک شدن) کلیه که به نارسایی کلیه می‌انجامد، مشخص می‌شود. و در صورتیکه عفونت حاد وجود نداشته باشد بیمار بدون علامت خواهد بود. و بعد از ایجاد نارسایی کلیه ، علایم مربوط به آن و افزایش فشار خون ظاهر خواهد شد. اختلال زمینه‌ای (در ساختمان یا عملکرد) دستگاه ادراری باضافه عفونتهای مکرر مسئول ایجاد پیلونفریت مزمن هستند و عواملی مانند دیابت ، سنگ کلیه ، آسیب کلیه ناشی از داروها نیز گاهی دخالت دارند.

تشخیص

ممکن است آزمایش ادرار کاملا طبیعی باشد در صورتیکه عفونت فعال باشد و باکتری در ادرار وجود داشته باشد کشت مثبت می‌شود. تشخیص با رادیوگرافی ساده شکم و با دیدن کلیه‌های کوچک شده و حدود نامنظم کلیه داده می‌شود. همچنین در اوروگرافی وریدی ، اختلال در ترشح ماده حاجب وجود دارد و اسکار کلیه مشاهده می‌شود.

درمان

تخریب کلیه غیر قابل برگشت است. البته با شناسایی اختلال ساختمانی دستگاه ادراری و رفع آن و پیشگیری از عفونتهای مکرر می‌توان از آسیب بیشتر کلیه جلوگیری کرد. در صورت موفق نبودن درمان طبی ، درمان به کمک جراحی و رفع اختلال زمینه‌ای صورت می‌گیرد.

پیلونفریت آمفیزماتو

یک عفونت تخریب کننده کلیه بوده و از خصوصیات آن وجود گاز در داخل و اطراف کلیه است این نوع عفونت بیشتر در دیابتی‌ها شایع است (90-80 درصد این بیماران دیابت دارند). و درصدی هم بدنبال انسداد سیستم ادراری ناشی از سنگ یا نکروز پاپیلری دچار این عفونت می‌شوند. برای درمان ، این بیماران باید آنتی‌بیوتیک وریدی دریافت نمایند و قند خون این افراد سریعا باید کنترل شود و در صورت وجود انسداد باید برطرف گردد.

آبسه کلیوی

آبسه کلیوی زمانی ایجاد می‌شود که عامل میکروبی به همراه سلولهای التهابی بدن فرد و چرک حاصل از آنها ، تجمع پیدا کرده و توده‌ای را تشکیل می‌دهد که اطرافش پوشش خاصی دارد و این عفونت به بیرون راه ندارد. علایم آن مثل پیلونفریت حاد است و تشخیص قطعی با سی‌تی‌اسکن داده می‌شود.

درمان

درمان آبسه در گام اول تزریق وریدی آنتی‌بیوتیک می‌باشد، در صورتیکه با درمان دارویی بهبودی حاصل نشود، تخلیه آبسه با سوزن زیر دید سونوگرافی انجام می‌شود.

مباحث مرتبط با عنوان

عفونت کلیه که باعث اختلال سیستم ادراری شده و به دو صورت دیده می شود که هر کدام آنها باعث عفونت کلیه می شود. پیلونفریت که می‌تواند به صورت حاد و مزمن باشد یعنی عفونت مجاری ادراری فوقانی می‌باشد. و گلومرونفریت که این هم می‌تواند به صورت حاد و مزمن باشد. و شامل عفونت و التهاب ساختمان گلومرول می‌باشد.

پیلونفریت

عفونت باکتریال لگنچه‌ها ، توبولها و بافت بینابینی یک یا هر دو کلیه است.

علت پیلونفریت

گاهی از کلیه منشا می‌گیرد مثلا در مورد سنگها ، بدخیمی ، هیدرنفروز یا ترومایی که مقاومت میزبان را کاهش می‌دهد، اما اکثر عفونتهای کلیه ناشی از گسترش فرآیندهای عفونی واقع در یک مکان دیگر می‌باشند. مثانه معمولترین محل می‌باشد. باکتریها عمدتا از طریق بالارونده از حالب به کلیه می‌روند، گردش خون لنف نیز کانالهایی برای انتقال ارگانیسمها فراهم می‌آورد. پیلونفریت به دو صورت حاد و مزمن وجود دارد.

پیلونفریت حاد

غالبا از آلودگی باکتریایی پیشابراه یا پس از دستکاری مجرا (مثلا سونداژ یا سیتوسکوپی) ایجاد می‌شود.

علایم بالینی پیلونفریت حاد

تب بالا ، لرز ، تهوع ، درد پهلو در سمت مبتلا ، سردرد ، درد عضلانی و ضعف عمومی ، گاهی سوزش ادراری ، تکرار ادراری ، احساس نیاز به دفع و سایر علایم سیستیت مشاهده می‌شود. ادرار کدر یا خونی بدبو همراه با افزایش کیست‌های گلبول سفید و دفع گلبولهای سفید می‌باشد.

تشخیص پیلونفریت حاد

  1. اوروگرافی وردیدی
  2. سونوگرافی
  3. کشت ادرار
  4. آنتی پدوگرام

درمان پیلونفریت حاد

روش معمول تجویز آنتی بیوتیکهای تزریقی به مدت 3 تا 5 روز است تا زمانی که بیمار به مدت 24 تا 48 ساعت فاقد تب باشد، سپس درمان خوراکی به مدت 2 تا 4 هفته ادامه می‌یابد.

پیلونفریت مزمن

غالبا به دنبال انسداد مزمن همراه با ریفلاکس یا اختلالات مزمن می‌باشد که باعث عفونت کلیه می‌شود. عوامل خطرساز ابتلا به پیلونفریت شامل سابقه دیابت ، هیپرتانسیون ، سنگهای مزمن کلیوی ، سیستیت مزمن ، وجود اختلالات ساختمانی مجاری ادراری و وجود اجسام خارجی مثل سنگها می‌باشد.

علایم بالینی پیلونفریت مزمن

معمولا بیماران شکایت خاصی ندارند ، به صورت اتفاقی در بیماران ارزیابی شده از نظر هیپرتانسیون تشخیص داده می‌شود. هیپرتانسیون به تنهایی شایعترین تظاهر این بیماری به شمار می رود.

تشخیص پیلونفریت مزمن

  • اروگرافی وریدی
  • اندازه گیری اوره ، کراتی نین و کلیرانس کراتی نین

درمان پیلونفریت مزمن

درمان ضد میکروبی بر اساس آنتی بیوگرام معمولا نیتروفورانتوئین و یا ترکیب کوریموکسازول (باکتریوم) برای سرکوب باکتریها استفاده می‌شود. به علت ضعف کلیه‌های درگیر در ترشح داروهای ضد میکروبی کنترل دقیق عملکرد کلیه‌ها ، صورت گیرد. جهت تصحیح هر یک از اختلالات زمینه‌ای که سبب پیلونفریت شده‌اند ریفلاکس یا سنگهای ادراری از روش درمان جراحی استفاده شود.

گلومرونفریت

عفونت لوله‌های گلومری کلیه بوده که به صورت حاد و مزمن می‌باشد.

گلومرونفریت حاد

اصطلاحی است که مجموعه‌ای از بیماریها را در بر می‌گیرد که اکثریت آنها ناشی از یک واکنش ایمونولوژیک می‌باشد که به نوبه خود موجب تغییرات تکثیر سلولی و التهابی در ساختمان گلومرول می‌شوند. گلومرونفریت حاد دو نوع است:


  • گلومرونفریت پس از عفونت: بطور کلاسیک یک عفونت استرپتوکوکی بتاهمولتیک (یک نوع باکتری) در جای دیگر از بدن وجود داشته است ، بطور معمول 21 ساعت پس از عفونت تنفسی یا پوستی روی می‌دهد. عمدتا در بچه‌ها است (95 درصد) ، در بزرگسالان 30 درصد موارد منجر به نارسایی مزمن کلیه می‌شود.

  • گلومرونفریت عفونی: در ارتباط با عفونتهای باکتریال ، ویروسی یا انگلی در جای دیگری از بدن است که طی چند روز پس از فرآیند عفونی اولیه ایجاد می‌گردد.

علایم بالینی

هماچوری (وجود خون در ادرار) همراه با کیست‌های گلبول قرمز و پروتئین اوری ، تب و لرز ، ضعف ، رنگ پریدگی ، بی اشتهایی ، تهوع ، استفراغ ، ادم عمومی بخصوص تورم صورت و دور حدقه چشم ها معمول است. بیمار ممکن است دچار ایست ، افوزیون پلور (پرده جنب) و نارسایی احتقایی قلب باشد ، سردرد ، هیپوتانسیون متوسط تا شدید ، کاهش قدرت بینایی ، ادم شبکیه ، درد شکم یا پهلو (احتمالا ناشی از ادم کلیه و اتساع کپسول کلیوی) ، اولیگوری (وجود اوره در ادرار) و آنوری ممکن است تا چندین روز وجود داشته باشد.

ارزیابی و تشخیص

  • علامت اولیه هماتوری و میکروسکوپی و هماچوری واضح است.
  • پروتئینوری (وجود پروتئین در ادرار)
  • افزایش تیترآنتی استرپتولیزین O
  • افزایش کراتینین و اوره سرم
  • آنمی (کم خونی)

درمان

آنتی بیوتیک (پنی سیلین جهت استرپتوکوک) به منظور رفع عفونتهای زمینه ساز بکار می‌رود. اضافه مایعات و هیپرتانسیون (افزایش فشار خون شریانها) توسط داروهای مدر ، داروهای ضد فشار خون و محدودیت آب و سدیم رژیم غذایی درمان می‌شود. ممکن است از کورتیکوستروئیدها و مواد مهار کننده ایمنی (مثلا آزاتیوپرین سیکلوفسفاید) استفاده شود.

گلومرونفریت مزمن

مجموعه متنوعی از بیماریها با علل گوناگون را در بر می‌گیرد. با نابود شدن گلومرولها و توبولها به واسطه فرآیندهای پاتولوژیک ، کلیه‌ها کوچک می‌شوند و به شدت جمع می‌گردند. بافت فیبرواسکار جانشین بافت کلیوی می‌گردد. اسکروز عروق خونی کلیوی نیز روی می‌دهد. به همین صورت باعث عفونت کلیه می‌شود.

علایم بالینی

احساس ناخوشی ، کاهش وزن ، ادم ، تحریک پذیری ، کدورت ذهنی فزاینده ، احساس طعم فلزی در دهان ، پلی اوری (پر ادراری) ، سردرد ، سرگیجه و اختلالات گوارشی و مشکلات تنفسی و نشانه عمده بیماری هیپرتانسیون است.

ارزیابی و تشخیص

در تجزیه ادرار ، ثابت بودن وزن مخصوص ، مقادی کم پروتئنوری ، در حالات شدید گرفتن قالبهای ادرار گلبولهای سفید خون ، سلولهای توبولهای کلیوی و هماتوری مداوم به چشم می‌خورد.

درمان

  • در صورت بالا بودن فشار خون ، با محدودیت آب و سدیم ، فشار خون پایین آورده می شود.
  • برای بهبود وضعیت تغذیه‌ای بیمار ، پروتئینهای دارای ارزش بیولوژیک بالا داده شود.
  • عفونت ادراری را سریعا درمان کنید.
  • به منظور کاهش بار مایعات از دیورتیکها استفاده کنید.
  • در صورت پیدایش ادم شدید ، برای راحتی بیشتر و دفع ادرار بهتر ، سر تخت بیمار را بالا ببرید.
  • بیمار را روزانه توزین کنید.
  • بر اساس توانایی کلیه‌های بیمار در دفع آب و سدیم ، میزان سدیم و آب دریافتی بیمار را تنظیم نمائید.
  • در مراحل اولیه دوره بیماری ، دیالیز به منظور شرایط مطلوب فیزیکی بیمار ، جلوگیری از بهم خوردن تعادل آب و الکترولیت و تقلیل خطر پیدایش عوارض نارسایی کلیه صورت می‌گیرد.

مباحث مرتبط با عنوان


تاریخ شماره نسخه کاربر توضیح اقدام
 چهارشنبه 21 دی 1384 [20:08 ]   2   سبحانی      جاری 
 دوشنبه 30 خرداد 1384 [14:06 ]   1   حسین خادم      v  c  d  s 


ارسال توضیح جدید
الزامی
big grin confused جالب cry eek evil فریاد اخم خبر lol عصبانی mr green خنثی سوال razz redface rolleyes غمگین smile surprised twisted چشمک arrow



از پیوند [http://www.foo.com] یا [http://www.foo.com|شرح] برای پیوندها.
برچسب های HTML در داخل توضیحات مجاز نیستند و تمام نوشته ها ی بین علامت های > و < حذف خواهند شد..